Бу финалнинг ўзгача тарафи, аввалгиларидан фарқли равишда иккала иштирокчининг кучлари тенг эканлигида эди. Баъзи экспертлар кичик устунликни парижликларга берган бўлса-да, кўпчилик мутахассислар бу финални “фаворитсиз финал” деб номлашди.
ПСЖ финалга етиб келгунича анча тоблангани, ўта драматик ўйинларни бошдан ўтказгани боис, баъзи мухлисларни наздида улар фаворитдек кўринган бўлиши мумкин, аммо унутмаслик керакки, нисбатан енгил саватдан келган “Арсенал” ички чемпионатда ПСЖдан фарқли ўлароқ жуда оғир ўйинларни ўтказганди. Боз устига иккала жамоа ҳам ички чемпионатларида ғолиб чиқиб, юқори кайфиятда бу баҳсга етиб келишгани учун уларнинг бирида катта устунлик бор деб айтиб бўлмасди.
Ўйиннинг дастлабки дақиқаларини, “Арсенал” кутилмаганда прессинг билан бошлади. Лондонликлар дастлабки беш дақиқаликда бу ишни жуда ажойиб тарзда амалга оширишди. Футболчилар эндигина финал тафтига мослашаётган пайтида Маркиньоснинг хатосини Ҳаверц кутилмаганда голга айлантирди. Артета мавсумнинг катта қисмини заҳирада ўтказган Ҳаверц, Калафьорига жойини ютқазган Инкапьени майдонга туширгани кўпчиликда савол туғдиргани бор гап. Аммо ўйиннинг бошидаёқ бу савол ва шубҳаларга Ҳаверц муносиб жавоб берди.
Гол ўтказиб юборгач ПСЖ олдинга отилди. “Арсенал” учун айни пайтида урилган бу гол уларни майдонда эркинроқ ва ўзига ишониброқ ҳаракатланишига сабаб бўлди. Артета ўйиндан аввал Энрике жамоасини жуда яхши ўрганган ва ҳар қандай сценарийга тайёр эканлиги маълум бўла бошлади. “Арсенал” қачонки тўп рақиб майдонида бўлганида 4-2-4 услубида ҳаракатланди.
Эдегор ва Ҳаверц жуфтлиги марказни мудофаа қилган бўлса, Троссар ва Сака қанотлар учун жавобгар бўлди. “Арсенал” парижликларнинг “ёввойи” прессинггига қарши энг содда ва ишончли йўлни, тўпни тепиб юборишни танлади. Тепиб юборилган тўпларга бўйдор Кай Ҳаверц эга чиқишга уринди.
Қачонки ПСЖ ҳимояси юқори кўтарилиб, жамоа назоратни “Арсенал” майдонига кўчирганида, лондонликлар дарҳол схемани 5-2-3 га ўзгартиришди.
Юқорида кўриб турганингиздек, ҳимоячилар сони бештага ўзгарган. Троссар шундай вазиятларда бешинчи ҳимоячи ўрнига ўтди ва ҳужумга қўшилган Ҳакимини зарарсизлантиришга уринди.
Пеп Гвардиоладан фаолиятидаги энг қийин ўйин ҳақида сўрашганида, у ЧЛ финалидаги “Челси”га қарши ўйинни айтган эди. Ортга қайтиб, ўша машҳур финални эсга олсак, бутун ўйин давомида тўпни тўлиқ назорат қилдадиган гегемон “Сити”га Тухелнинг жамоаси умуман бўш зона қолдирмаган эди. “Челси” шу даражада зич ва тартибли ўйнагани боис, “Сити” ўйинчилари қанотга жуда кўп мақсадсиз узатмалар амалга оширган, бунинг натижасида финал бироз зерикарли кечган эди. Артета ана ўша ўйинни жуда яхши эслаб қолгани учун, услуб жиҳатлама ўша пайтдаги “Сити”га ўхшаш бўлган ПСЖга айни шунақа ўйин таклиф этди.
Расмда “Арсенал” футболчилари ўта зич тарзда жойлашиб олганини кўришингиз мумкин. Артета йигитларининг ҳар бири жанг қилиш учун майдонга чиққани, бир сонияга бўлса ҳам концентрацияни йўқотмагани алоҳида мақтовга сазовор иш. Худди Стэнли Кубрикнинг фильмларидаги ҳарбийлардек улар жуда ҳам интизомли ва шижоатли тарзда ҳаракатланишди. Улар бу ишни шу даражада яхши уддалашдики, ярим финалда олтита гол уриб финалга чиққан парижликлар, биринчи бўлимда атиги битта аниқ зарба бера олишди холос.
Иккинчи бўлимда ва ниҳоят “ҳимоя марваридидаги нозик тош” бўлмиш Москера бир зумга концентрацияни йўқотди ва Хвича томон узатилган пасни кечроқ пайқади. Хатосини тузатиш учун шошиб ҳаракат қилган испаниялик ёш ҳимоячи Хвичани йиқитиб, ПСЖнинг асосий вақтлардаги ягона голига сабаб бўлган пенальтини ишлаб берди.
“Арсенал” голдан сўнг юқорига кўтарилиб ўйнай бошлади. Аммо Энрике заҳирадан майдонга туширган футболчиси Брэдли Барколя икки маротаба жуда қўрқинчли равишда қарши ҳужумга қочиб кетди. Шундан сўнг то пенальтиларгача учрашувнинг зерикарлироқ қисми бошланди.
Бунинг сабаби иккала жамоа ҳам юқори темпли футболдан чарчаган ва бундан ташқари иккаласи ҳам бир-биридан қўрқиб қолганди. “Арсенал” парижликларнинг қарши ҳужумидан чўчиган бўлса, париж футболчилари яна гол ўтказишса, ҳисобни тенглаштириш аввалгидан ҳам қийин бўлишини сезиб турарди. Вазиятлар кам бўлса-да, майдондаги курашлар эвазига қизиб турган ўйин, қўшимча таймларда бироз совиди. Иккала жамоа ҳам пенальтиларга рози бўлган ҳолда таймларни ўтказишди.
ПСЖ захирадан ташлаган ўйинчилар ном жиҳатидан “Арсенал” футболчиларидан пастроқ бўлса-да улар ўйингга яхшироқ қўшилиб кетишди. Артетанинг ўзгаришлари эса ҳали катта ўйинга у даражада тайёр эмасликлари кўриниб қолди. Эдегор ва Сака майдонни тарк этгач, “Арсенал”нинг олдингги чизиғи худди “бошсиз чавандоз”дек ҳаракатланди. Сабаби бутунлай янгиланган ҳужум ва қанотлардаги вингерларнинг бирортаси ўйинни ўз қўлига ололмади.
Пенальтилар яқинлашиб бораркан, парижликлар Матвей Сафоновга, Микель Артета эса жамоасидаги ижрочиларга ишонч боғлашган бўлса ажаб эмас. Гарчи етакчиларининг ҳаммаси захирага чиқиб кетган бўлса-да, ПСЖ ўйинчилари серияда “Арсенал”дан яхшироқ зарбаларни амалга оширишди ва жуда оғир кечган финалда, ҳақли равишда чемпионликни ўзиники қилиб олди.
Парижликлар қаторасига иккинчи йили бу турнирда тенгсиз деб топилди. Аммо буниси аввалги ғолибликдан умуман ўзгача, катта қийинчиликлар эвазига эришилган ютуқ бўлди. Бу финал кутилганидек, сўнгги ўн йилликдаги энг муросасиз финаллардан бири бўлди ва мухлисларга ҳақиқий футбол ҳароратини ҳис эттирди.
Авазбек Мирсаитов
