“Португалияликлар, терма жамоамизнинг 7-рақамли либосини қайтариш вақти келди. Мен уни ҳеч қачон фақат ўзимники деб ҳис қилмаганман. Аммо 23 йил давомида уни кийиш, уни ҳимоя қилиш ва ўзим билан бутун дунё бўйлаб стадионларга олиб бориш шарафига ва масъулиятига эга бўлдим. Бугун келажакка топшириш вақти келди. Бу осон қарор эмади, чунки фақат ақл билан қабул қилинмайдиган қарорлар бор. Улар юрак билан ҳам қабул қилинади.
2003 йил август ойида бошланган ва ҳаётимни абадий ўзгартирган йўл тугади. Орқага қараб, терма жамоада яшаган ҳамма нарсани ўйлаганимда, мен фақат ўйинларни, голларни, рекордларни ёки кубокларни кўрмайман. Мен одамларни кўраман. Мен 90 дақиқа давомида Португалияни бироз яқинроқ ҳис қилган муҳожирларни кўраман. Ҳеч қачон шахсан танимаган, лекин ҳаётимнинг бир қисми бўлган миллионлаб португалияликларни кўраман. Чунки охир-оқибат, футбол ўйиндан анча катта. Футбол бу — одамлар.
Терма жамоадаги бутун фаолиятим давомида мен ўз чегараларимни енгиб ўтишга ҳаракат қилдим. Ғалаба қозонишни, энг яхшиси бўлишни ва тарих яратишни хоҳладим. Ҳар доим ўзимга талабчан эдим. Мен ҳар доим кўпроқ нарсани хоҳладим, ҳар доим узоқроққа боришимиз мумкинлигига ишондим. Ва мен бу либос учун боримни бердим. Мукаммал кунлар ва тунлар бўлди, ҳеч қачон унутмайдиган ғалабалар бўлди, бугун ҳам эслаш қийин бўлган мағлубиятлар бўлди. Мен ҳам хато қилдим, ҳам азоб чекдим, ҳам йиғладим. Португалияликларга улар жуда хоҳлаган нарсани бера олмаган пайтларим бўлди. Лекин мен ҳеч қачон таслим бўлмадим. Ва энг муҳими, мен Португалияни ҳимоя қилишдан ҳеч қачон фахрланишни тўхтатмадим.
Бу йиллар давомида мен жуда оддий нарсаларни ўргандим. Голлар ўтади, кубоклар музейларда қолади, рекордлар охир-оқибат янгиланади. Аммо вақт ҳеч қачон ўчира олмайдиган бир нарса бор: биз одамларнинг қалбида эгаллаган жойимиз. Агар мен сизни қачондир хурсанд қилган бўлсам, агар қачондир менинг голим сизни кимнидир қучоқлашга мажбур қилган бўлса, агар қачондир менинг фидойилигим сизни мамлакатимиз билан фахрланишга мажбур қилган бўлса, унда ҳамма нарса бунга арзийди. Чунки португалиялик бўлиш ҳам шундай. Биз бирга азоб чекамиз, бирга ўрнимиздан турамиз. Биз яна ишонамиз.
Португалияга ҳар доим орзу қиладиган ёшлар, ҳеч қачон таслим бўлмайдиган ўйинчилар, ҳеч ким етиб бормаган жойга етиб бориш мумкинлигига ишонадиган янги авлодлар керак бўлади. Чунки янги қаҳрамонлар яратишда давом этаётган мамлакат - бу ўзига ишонишни ҳеч қачон тўхтатмайдиган мамлакат.
Терма жамоадаги шерикларимга алоҳида сўз қолдирмоқчиман. Ҳар бир югуриш учун, ҳар бир қучоқ учун, ҳар бир баҳс учун, майдонга тушишдан олдин ҳар бир сукунат учун раҳмат. Биз бирга нишонлаган ҳар бир ғалаба ва бизни кучлироқ қилган ҳар бир мағлубият учун. Сизнинг сардорингиз бўлиш шарафига муяссар бўлдим. Аммо ҳеч бир сардор ёлғиз юрмайди. Ва сиз ҳикоямнинг бир қисмисиз.
Барча мураббийларга, раҳбарларга, шифокорларга, физиотерапевтларга, кийим-кечак бўйича мутахассисларга, ходимларга ва бу йиллар давомида мен билан ишлаган барча одамларга катта раҳмат. Кўпчилигингиз ҳеч қачон фотосуратларда кўринмадингиз. Аммо сизсиз бу фотосуратларнинг ҳеч бири мумкин бўлмасди.
Оила аъзоларимга, мен билан бу орзуни баҳам кўрганингиз учун раҳмат. Йўқликларни, қурбонликларни ва терма жамоа сизга ҳам тегишли бўлган жойни эгаллаши керак бўлган пайтларни тушунганингиз учун раҳмат. Агар мен шунчалик узоққа борган бўлсам, бу биз ҳар доим қўл ушлашиб юрганимиз учун.
Ва португалияликларга. Бутун дунё бўйлаб тарқалган барча португалияликларга, мен сизга охирги нарсани айтмоқчиман. Мен ҳар доим ўзим билан олиб юрадиган бир тасвир бор. Миллий мадҳия бошланадиган пайт. Мен атрофимга қарайман, шерикларимни кўраман, трибуналарни кўраман, болаларни, оналарни, оталарни ва бобо-бувиларни кўраман, фақат ўша ерда бўлиш учун узоқдан келган португалияликларни кўраман. Ва ўша дақиқаларда биз бошқача бўлишни тўхтатамиз. Клублар йўқ, ранглар йўқ, синфлар йўқ, касблар йўқ, фикрлар йўқ. Фақат битта эҳтирос бор: Португалия. Бу мен бутун умрим давомида ўзим билан олиб юрадиган туйғу.
Бугун мен миллий терма жамоа билан майдондаги йўлимни тугатаман. Мен босиб ўтган йўлимдан фахрланиб ва Португалия учун боримни берганимни англаган ҳолда бошимни баланд кўтариб кетаман. Лекин мен ҳеч қачон сизлардан бири бўлишни тўхтатмайман. Мен азоб чекишда, титрашда ва Португалиянинг ҳар бир ғалабасини сиз билан бирга нишонлашда давом этаман. Мен ҳаётимни дунёнинг энг яхши футболчиси бўлиш учун ишлашга сарфладим. Бугун мен тушундимки, энг катта ғалаба дунёнинг энг яхши мамлакатини ҳимоя қилишга лойиқ бўлиш эди. Бу 23 йил учун раҳмат. Менга ишонганингиз учун раҳмат. Мен фақат болалигимда, Мадейрада, тўп орқасидан югурганимда бошланган орзуни яшашга рухсат берганингиз учун раҳмат. Еттинчи рақамли либос қолади. Уни кийганимдан фахрланиш абадий меники бўлади. Португалия ҳар доим менда бўлади. Абадий”, – дейилади мактубда.
